Bir varmış, bir yokmuş. Yeşil tepelerin ardında, pencereleri köy yoluna bakan bir saray varmış. Sarayın bahçesinde rengârenk çiçekler açar, ağaçların dallarından kuş sesleri yükselirmiş. Bu sarayda meraklı, yeni şeyler öğrenmeyi seven bir prenses yaşarmış. Sabahları penceresinin önüne oturup köy yolundan gelenleri seyretmek hoşuna gidermiş. Bir gün kapıda elindeki bez çantayı sıkıca tutan, köyden gelen bir çocuk görmüş. Çocuk sarayda yeni fikirlerin dinlendiğini duymuş. Yaptığı küçük düzeneği göstermek için gelmiş.
Çantasından tahta bir çerçeve çıkarmış. Çerçevenin üzerinde küçük bir çan, altında da bir kola bağlı mantar parçası varmış. Kapıdaki görevli başını eğmiş. “Bu kadarcık şey ne işe yarayacak?” diye sormuş. Yanındaki adam da omuz silkmiş. Çocuk düzeneği yeniden çantasına koyacakken prenses yaklaşmış. “Nasıl çalıştığını anlatır mısın?” demiş.
Çocuk bir tas su istemiş. Düzeneği tasın kenarına yerleştirmiş. “Su yükselince mantar da yükseliyor. Bu kol hareket edip çanı çaldırıyor.” diye anlatmış. Prenses, bahçıvandan biraz su getirmesini rica etmiş. Çocuk beklerken çerçevenin gevşeyen ayağını düzeltmiş. Ellerinin titremesi biraz olsun geçmiş. Artık biri onu dinliyormuş.
Tasa su eklemişler. Mantar yükselmiş ama çandan ses çıkmamış. Çocuğun yanakları kızarmış. Eğilip düzeneğe bakmış. Küçük kol, çerçeveye sürtünüyormuş. “Biraz boşluk bırakmalıyım.” demiş. Prenses tası boşaltmasına yardım etmiş. Çocuk kolun yerini ayarlamış. Yeniden su eklediklerinde ince bir çınlama duyulmuş. Çocuk başını kaldırıp gülümsemiş.
Bahçıvan çanın sesini duyunca düşünceli düşünceli sakalını sıvazlamış. “Köyün ortak bahçesindeki su teknesi sık sık taşıyor.” demiş. Kaynaktan gelen su, bir oluktan tekneye doluyormuş. Bahçeyle ilgilenenler, alçak duvarın öte yanındaki teknenin dolduğunu göremiyormuş. Su taşınca hem boşa akıyor hem de patikayı çamura çeviriyormuş.
Prenses çocuğa dönmüş. “Senin çanın, tekne dolarken haber verebilir mi?” diye sormuş. Çocuk hemen cevap vermemiş. Küçük düzeneğine, sonra bahçıvana bakmış. “Deneyebiliriz. Ama bu çanın sesi bahçenin öbür ucundan duyulmayabilir.” demiş. Bahçıvan başını sallamış. Birlikte köye gidip tekneyi görmeye karar vermişler.
Öğleden sonra bahçeye varmışlar. Fasulye sırıklarının yanından geçip su teknesinin önünde durmuşlar. Çocuk suyun nereye kadar yükseldiğini incelemiş. Prenses de duvarın öbür tarafına yürümüş. Küçük çanı oradan duymak gerçekten zormuş. Çocuk bir süre düşünmüş. “Daha büyük bir çan bulabilir miyiz?” diye sormuş.
Bahçıvan kulübesinden eski bir çan getirmiş. Çocuk onu eline almış. Küçük çerçevesi bu ağırlığa eğilmiş. Bunun üzerine köyün marangozundan yardım istemişler. Marangoz daha sağlam bir çerçeve hazırlamış. Çocuk da kolun yerini yeni çana göre ayarlamış. Prenses parçaları uzatmış. Akşama doğru düzenek, teknenin kenarında denemeye hazırmış.
Bahçıvan oluğun kapağını açmış. Su yavaş yavaş yükselirken herkes beklemiş. Çocuk gözünü mantardan ayırmıyormuş. Su, teknenin üst kenarına yaklaşınca çan çalmış. Duvarın ötesindeki bahçıvan sesi duyup gelmiş. Tekne taşmadan oluğun kapağını kapatmışlar. Patika kuru kalmış. Prenses ayakkabısının ucuyla toprağa dokunup gülümsemiş.
Ertesi gün bahçede çalışanlar çanın sesini duyunca ne yapacaklarını biliyormuş. Çocuk düzeneğin yanında durup soruları cevaplamış. Saray kapısındaki görevli de bahçeye uğramış. “Seni dinlemeden karar vermişim.” demiş. Çocuk bir an durmuş. Sonra mantarın nasıl yükseldiğini ona da göstermiş. Bu kez anlatırken sesi daha rahat çıkıyormuş.
Prenses saraya dönerken çocuğun yanında yürümüş. “Çantanda başka neler var?” diye sormuş. Çocuk buruşturulmuş bir kâğıt çıkarmış. Üzerinde yarım kalmış çizimler varmış. “Bunlar henüz çalışmıyor.” demiş. Prenses kâğıdı merakla incelemiş. Çocuk ilk çizimi göstermeye başlamış. Konuşa konuşa saray yolunu tutmuşlar.
Gökten üç elma düşmüş: İlkini çocuk çizimlerinin yanına koymuş. İkincisini prenses köydeki yardımcılarla paylaşmış. Üçüncüsü de yeni bir fikir anlatmak isteyenlerin kapısına yuvarlanmış.
